นานแล้วที่ไม่ได้รู้สึกภูมิใจกับกิจกรรมที่ทำตอนปีหนึ่ง ทั้งๆที่ตอนนั้น ทั้งเหนื่อย ทั้งเครียด ทุ่มเทให้กับมันมากๆ
เพื่อวันๆเดียว แค่ 15 นาที มันต้องสมบูรณ์แบบ
จริงๆนะ นุชเคยเป็นลีดส์คณะ !!! 555+
ตอนนี้กำลังช่วยร้องที่รุ้จักทำลีดส์อยู่
คิดท่าเต้น ทำชุด คิด theme คุมซ้อม
คิดทุกอย่าง ทำทุกอย่าง ยกเว้นลงไปเต้นในสนามเอง
แต่บางที มันหมดไฟ... ความมั่นใจ หายไปไหนหมดไม่รู้
จนกระทั่งเมื่อวาน นุชไปหอเพื่อน แล้วเพื่อนสาว?คนนึงก็พูดขึ้นมา
ตอนนุชกำลังส่องกระจก กระโดดโลดเต้นอยู่
"แก๊ รุ้มั๊ยทำไมใครๆเค้าถึงรอดูลีดส์ อินเตอร์ ~"
นั่งฟังเพื่อน ตั้งคำถามและตอบคำถาม กลับมาห้องตัวเอง
ก็ยังไม่คิดอะไร จนตอนนี้ นั่งดู youtube ดูลีดส์ของที่ไหนไม่รู้
แต่ว่า เป็นโชว์ที่ดีมาก เลยนึกตอนที่คนอื่นเค้ามองเรา
จากคำพูดของรุ่นพี่ วันนี้มาจากเพื่อนต่างคณะ
เฮ้ยยยย เราได้เปนหนึ่งในทีมลีดส์ที่ดีมากๆเลยนะ
ชั้นเป็นลีดส์อินเตอร์ มหิดล ว้าววว
กรี๊ดกร๊าดอยุ่คนเดียวในใจ ตอนนี้ที่ห้องคอม ของคณะ
ฮี่ๆ
พรุ่งนี้ต้องไปสอนน้อง
มัวแต่มองคนอื่น ว่างานเค้าเจ๋ง เป็นที่ชื่นชม
จนคนบางคนออกนอกหน้านอกตา ต้องเอามาขึ้นหน้าคอนแทค
วันนี้นึกขึ้นได้ว่าเราก็มีอะไรที่ คนอื่นมองว่าเจ๋งเหมือนกันนะ ดีใจจัง
Note: อารมณ์ไหน เขียนอะไรไม่รุ้ ยุ่งเหยิงไปหมด มีแอบกัดกันบ้าง เล็กน้อย ก็ขออภัยไว้ณ.ที่นี้ ห้ามโกรธนะ! ^___^
